Czwartek, 19 października 2017 r.

» Bez polityki
» Inna historia
» Religia
» Biblia na co dzień
» Oni są inni
» Nasze zdrowie
» Wokół domu
» Domowe ZOO
» On, Ona, Ono, Oni
» Magazyn
» Trochę kultury
» Oblicza sportu
» Warto zobaczyć





    Polecamy:

» Żelazkowcy
» Magiczna krew
» F1 Historia zmagań
» Koniec Świata
» Bóg i Ty
» Dawcy organów
» Fakty i spekulacje
» Zapłać abonament
» Bezpieczny seks
» Wiara w pytaniach

 
Biblia na co dzień
Biblia na co dzień

«
Prawda o „Gwieździe Betlejemskiej”
Kiedy narodził się Jezus?
Źródło doskonałej wiedzy Biblijnej
Księga Daniela - bogactwo wiedzy
Krzyż - w tym znaku zwyciężysz?
Zło na Świecie – Dlaczego?
 

Boże Imię

„Wówczas Bóg jeszcze raz rzekł do Mojżesza: Oto, co masz powiedzieć do synów Izraela: Jehowa, Bóg waszych praojców, Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba, posłał mnie do was. To jest moje imię po czas niezmierzony i ono mnie upamiętnia na pokolenie za pokoleniem.” (Wyj 3:14,15)

Co jest Bożym imieniem i jakie ma ono znaczenie?
W kościele katolickim funkcjonuje kilka pojęć, które Kościół określa jako Imię Boga, lub synonimy Bożego Imienia.
  • JHWH - tetragram będący zapisem Bożego imienia. Starożytni Hebrajczycy w zapisie nie stosowali spacji (odstępów) między wyrazami i nie zapisywali samogłosek. W trakcie czytania tekst dzielili na wyrazy i dodawali z „pamięci” samogłoski nadając tekstowi właściwe brzmienie. Stąd też w zapisie hebrajskim Boże imię wyglądało „יהוה” , co należy czytać (oczywiście od lewej do prawej) JHWH. Ile było samogłosek i jak zlokalizowanych tego dziś nie wiemy.
  • Jehowa - najstarszy zapis Bożego imienia spotykany w literaturze drukowanej i sztuce, zwłaszcza sakralnej. W wielu językach Świata imię Boga pochodzi od tej właśnie formy.
  • Jahwe - jako rozwinięcie hebrajskiego zapisu imienia Boga Ojca. Powstałe przez dodanie do fragmentu tetragramu (JHW) pierwszych liter synonimów Bożego imienia - Adonai i Elohim. Powstało zupełnie niedawno - prawdopodobnie na początku XX wieku.
  • Jah - skrótowe, poetyckie imię Boga wynikające ze specyfiki języka hebrajskiego np. (Izajasza 12:2) „bo Jah Jehowa jest moją siłą” , (Psalm 68:4) „Śpiewajcie Bogu, grajcie jego imieniu; wznieście pieśń Temu, który jedzie przez pustynne równiny jako Jah, bo takie jest jego imię. Obecne również w „Alleluja” - hebrajskie - Hallelujah - co tłumaczy się na „Wysławiajcie Jah” np. (Objawienie 19:1) Powiedzieli: „Wysławiajcie Jah! Wybawienie i chwała, i moc należą do Boga naszego” (Przekład Nowego Świata), mówiących Alleluja! Zbawienie i chwała i moc [należą do] Boga naszego” (Biblia Tysiąclecia II wyd.).
  • Adonai, Kyrios, Dominus - Pan - w sensie właściciel - w różnych językach biblijnych (hebrajski, grecki, łacina)
  • Elohim, Theos, Deus - Bóg w różnych językach biblijnych (hebrajski, grecki, łacina)
  • Wszechmogący, Miłosierny, Bóg Zastępów i inne -  występują w tekście Pisma Świętego określają przymioty, lub działania Boga, są przymiotnikowymi synonimami Bożego Imienia.
Nie trzeba studiów teologicznych, by zauważyć, że tylko Jehowa, Jahwe i Jah wypełniają pojęcie „imienia”. JHWH - to archiwalny zapis. Adonai, Kyrios, Dominus to formy grzecznościowe, a Elohim, Theos, Deus to nazwa wykonywanego zawodu (funkcji) - nie mogą więc stanowić równoważnika imienia, które „nie tylko wyróżnia człowieka od innych, lecz określając go, stanowi istotną część składową jego osobowości”. Skoro „w zastosowaniu do Boga, imię jest synonimem chwały i potęgi Bożej” to czy może być zastąpione czymkolwiek innym? Zwróć uwagę na końcówkę zacytowanego wstępu do III wydania BT. Wynika z niego, że są miejsca w Piśmie Świętym, w których zastosowanie Imienia Bożego jest „merytorycznie koniecznie”

Fragment Słowa Wstępnego do III wydania Biblii Tysiąclecia.
Screen wydania internetowego.

Co prawda Boże imię wcale nie brzmi Jahwe, ani Jehowa. Dlaczego? Żydzi dokonali nadinterpretacji jednego z przykazań Dekalogu, które zabraniało nadużywania Bożego imienia. W konsekwencji wszędzie tam, gdzie w tekście było zapisane Boże imię w (formie czteroliterowego tzw. tetragramu - JHWH -->יהוה), czytano formy zastępcze, np. Adonai, Elohim, a ponieważ w zapisie nie było samogłosek - które były dodawane „z pamięci” w trakcie czytania - Żydzi w ciągu wieków, zapomnieli jak się Boże imię wymawia prawidłowo. Podobnie imię Jezusa wymawiało się prawdopodobnie Joshua, lub Jehoshua. Powyższy powód sprawia, że dziś obie formy są akceptowane, ale forma Jahwe powstała zupełnie niedawno przez połączenie części tetragramu (JHW) z samogłoskami zaczerpniętymi z określeń Adonai i Elohim. Forma Jehowa jednak jest starsza i najbardziej rozpowszechniona. Świadczą o tym inskrypcje w kościołach, zapisy w starodrukach, a także umiędzynarodowienie takiej formy zapisu - wymowa jest uzależniona od narodowych cech języka np. głoskę „J” w języku polskim wymawiamy „jot”, a w angielskim „dżej”.

Formy imienia Bożego w różnych językach, świadczące o międzynarodowym uznawaniu brzmienia Jehowa:
angielski — Jehovah
awabakal — Yehóa
bugotu — Jihova
duński — Jehova
efik — Jehovah
fidżijski — Jiova
fiński — Jehova
francuski — Jéhova
hiri motu — Iehova
hiszpański — Jehová
holenderski — Jehovah
igbo — Jehova
japoński — Ehoba
joruba — Jehofah
kantoneski — Yehwowah
maoryski — Ihowa
mwala-malu — Jihova
narrinyeri — Jehovah
nembe — Jihova
niemiecki — Jehova
petats — Jihouva
polski — Jehowa
portugalski — Jeová
rumuński — Iehova
samoański — Ieova
suahilijski — Yehova
suto — Jehova
szwedzki — Jehova
tagalski — Jehova
tahitański — Iehovah
tongan — Jihova
venda — Yehova
węgierski — Jehova
włoski — Geova
xosa — uYehova
zulu — uJehova

(Cytat z broszury „Imię Boże” wydanej w języku polskim w 1987 przez Watchtower)

Najważniejsze jest, by używać imienia własnego Boga, ponieważ tylko w ten sposób możemy wyróżnić Boga Biblii - Boga stwórcę Świata, od całej plejady fałszywych bogów i bóstw. Możemy to zilustrować przykładem, gdy w tłumie krzykniemy „Proszę Pana” odwróci się kilku mężczyzn i parę kobiet, natomiast jeśli użyjemy imienia własnego (imię, nazwisko, pseudonim itp.) zareaguje tylko ta jedna, konkretna osoba. Historii i znaczeniu Bożego imienia poświecimy osobny artykuł.

Z czym jeszcze wiąże się Boże imię? W przypisie „Imię Boże w Pismach Hebrajskich i Chrześcijańskich Pismach Greckich” zamieszczonym w Biblii w Przekładzie Nowego Świata czytamy: >>„Jehowa” (hebr. ,יהוה JHWH), imię własne Boga, po raz pierwszy pojawia się w Rdz 2:4. Imię Boże to czasownik — kauzatywna, niedokonana forma hebrajskiego czasownika (הוה hawáh, „stawać się”). Imię to znaczy więc: „On powoduje, że się staje”. Wyjawia ono, iż Jehowa sam nieustannie sprawia, że staje się Tym, który spełnia obietnice, który zawsze urzeczywistnia swoje zamierzenia. Największą obrazą, jakiej współcześni tłumacze dopuszczają się wobec Boskiego Autora Pisma Świętego, jest usuwanie lub zatajanie Jego charakterystycznego imienia własnego. W tekście hebrajskim występuje ono 6828 razy w postaci( יהוה JHWH), na ogół nazywanej tetragramem (co dosłownie znaczy „mający cztery litery”).

Czy używanie imienia Bożego ma znaczenie? A spróbujcie zwrócić się do papieża per „ty”! Jeśli w ogóle zareaguje, to co najmniej z zaskoczeniem, lub oburzeniem. Ponadto Papież jest jeden, a bogów wielu - Allach, Wisznu, Manitu, Światowid. Jak bogowie mają wiedzieć do którego zwracasz się w modlitwie? W tekście Pisma Świętego Imię Boże występuje około 7000 tysięcy razy - W Przekładzie Nowego Świata w Pismach Hebrajskich (Starym Testamencie) 6973 razy i w Chrześcijańskich Pismach Greckich (Nowy Testament) 237 razy. Wiele przekładów pomija Boże imię w Pismach Greckich, ale ilość razy użytych w Pismach Hebrajskich - czy świadczy o tym, że Jehowa chce, by Jego Imię pozostawało w ukryciu i było nieznane?

Przeciwnicy używania Bożego imienia jako argument podają powrót do tradycji hebrajskiej. Dobrze, ale do której? Przecież tradycją było posługiwanie się Bożym imieniem, mało tego w wielu imionach zawarte było imię Boga Ojca:
Eliasz - Jehowa moim Bogiem
Izajasz - zbawienie Jehowy
Jonatan - Jehowa jest dawcą
Jezus (Jehoszua) - Jehowa jest zbawieniem
O popularnym zawołaniu „Alleluja” było wyżej.


Jak doszło do zaprzestania używania imienia Jehowy?

W historii Narodu Wybranego był taki moment, kiedy to Jehowa zaprzestał opieki nad Hebrajczykami i nie posługiwał się swymi ziemskimi przedstawicielami - prorokami, którzy troszczyli się o interesy Jehowy pośród Narodu Wybranego. Było to spowodowane ciągłym nieposłuszeństwem Hebrajczyków i postępowaniem godzącym w dobre imię Jehowy. W Piśmie Świętym ma to odbicie w chronologii ksiąg. Księgi Pism Hebrajskich (Starego Testamentu) kończą się około połowy V wieku p.n.e. spisaniem ksiąg Nehemiasza i Malachiasza. Następnych ponad czterysta lat (do narodzin Chrystusa) to czas zmagań Hebrajczyków z okupującymi kraj ościennymi narodami i w końcu rzymianami. Obecne w niektórych kanonach (np. Biblii Tysiąclecia) księgi tzw. wtórnokanoniczne (deuterokanoniczne, apokryficzne) np. Księgi Machabejskie opisują okres walk narodowowyzwoleńczych w II wieku p.n.e. - powstanie Machabejczyków. To właśnie w tym czasie wyłoniło się stronnictwo faryzeuszy (dosł. separatyści, oddzieleni), którzy w późniejszych czasach doszli do znacznych wpływów, zarówno politycznych, jak i religijnych. Faryzeusze zaostrzyli wiele wymagań Jehowy, a inne wypaczyli, za co wielokrotnie potępiał ich Jezus. M.in. zakazali używania Bożego imienia opierając się na przykazaniu Dekalogu (Wyjścia 20:7)  „Nie wolno ci używać imienia Jehowy, twego Boga, w sposób niegodny, bo Jehowa nie pozostawi bez ukarania tego, kto używa jego imienia w sposób niegodny” (Przekład Nowego Świata);  „Nie będziesz wzywał imienia Boga twego, Jahwe, do czczych rzeczy, gdyż Jahwe nie pozostawi bezkarnie tego, który wzywa Jego imienia do czczych rzeczy” (Biblia Tysiąclecia II wydanie)


Zobacz film z ikonografią związaną z Bożym Imieniem.

Jehowa wyraźnie żąda, by Jego imię było otoczone szacunkiem, ale czy będzie szanowane, jeśli nie będzie używane? Przykazanie dekalogu wyraźnie nawiązuje do nadużywania, czyli niegodnego, pozbawionego szacunku posługiwania się Bożym imieniem np. nadawanie Bożego imienia zwierzętom, przysięganie na Boże imię i nie dotrzymywanie przyrzeczenia - to ostatnie było nagminne w starożytnym Izraelu. Jednym z zadań Jezusa było przywrócenie należnego szacunku Imieniu Bożemu, co realizował używając imienia Jehowy i pokazując, że darzy je szacunkiem, a nawet wymuszając szacunek np. gdy wypędził handlarzy z terenu Świątyni Jehowy - to był nieuczciwy handel, prowadzony w miejscu świętym. Przykładem troski Jezusa o uświęcenie Imienia swego Ojca jest także Modlitwa Pańska (Mateusza 6:9) „Macie więc modlić się w ten sposób: „Nasz Ojcze w niebiosach, niech będzie uświęcone twoje imię””


Imię Jehowa jest często używane w literaturze, także Polskiej.

O znaczeniu zastosowania Bożego imienia dla zrozumienia tekstu może służyć taki przykład: (Mateusza 22:44) „Rzekł Pan do Pana mego: Siądź po prawicy mojej, aż położę nieprzyjaciół pod stopy Twoje” (Biblia Tysiąclecia), inny przekład „Rzekł Pan, Panu memu” (Biblia Warszawska). Czy ten tekst jest zrozumiały i jego interpretacja nie będzie budziła wątpliwości? Z wcześniejszych słów wynika, że jeden z „Panów” to Chrystus, a kim jest drugi? Przekład Nowego Świata nie budzi wątpliwości „Jehowa rzekł do mego Pana: „siądź po mojej prawicy, aż położę twych nieprzyjaciół pod twoje stopy””. Rodzi się pytanie, czy Boże imię jest tu użyte prawidłowo? Jak należy rozumieć tą wypowiedź? Większość przekładów ma odsyłacze do tekstów współgrających - takie odsyłacze ma Biblia Tysiąclecia i Przekład Nowego Świata. Jezus w wypowiedzi zanotowanej przez Mateusza cytuje Psalm 110:1 „Wypowiedź Jehowy do mego Pana: „Siądź po mojej prawicy, aż położę twych nieprzyjaciół jako podnóżek dla twoich stóp””, w którym Dawid proroczo odnosi się do królewskiej roli Jezusa Chrystusa.


A co sam Jehowa (używam takiej formy imienia Bożego jako najstarszej) - Bóg Biblii ma do powiedzenia? W końcu jest najbardziej zainteresowany. To już temat na osobny artykuł.

(pi)
Wtorek
21 lipieca 2009


 
 



Wszystkie artykuły w dziale:
Biblia na co dzień
Biblia na co dzień

 
 
Copyright © 2008-2017 RGB plus